Podział administracyjny

Blog nie aktywny. Dodaj notkę aby usunąć tą informację oraz reklamy w treści bloga

Profil

Ohayou! ^^. Jak już pewnie zauważyłeś/aś jest to blog poświęcony Japonii. Wydaje mi się, że jest on bardziej informacyjny ale o to mi chodziło. Tak czy inaczej, życzę miłej lektury przy tradycyjnej japońskiej muzyce. Jeśli masz jakieś prośby
^^.

Archiwum

2012
Marzec
2010
Czerwiec
Luty
Styczeń
2009
Październik
Wrzesień
Lipiec
Maj
Marzec

Linki

Ulubieni

Player

Credits

Szablon wykonała: Tentou Rei
Użyto: 1 | 2 | 3 | 4
Pobrano z Szablony Inventive
Blog4u

Podział administracyjny

System Gokishichidō ukazujący dawne regiony i prowincje w Epoce Nara po wprowadzeniu kodeksu Yōrō (720 r.)

Rozwój terytorialny i gospodarczy państwa japońskiego na przestrzeni dziejów wymuszał potrzebę stworzenia sprawnego systemu administracji i zarządzania. W 689 r. Kodeks Asuka, drugi z kilku tzw. ritsuryō, aktów normatywnych klasycznej Japonii wprowadził m.in Gokishichidō, co tłumaczy się jako pięć prowincji i siedem obwodów, a określało najstarszy system podziału terytorialnego Kraju Kwitnącej Wiśni. W sensie prawnym powstałe wówczas regiony funcjonowały jedynie do epoki Muromachi tj. ok. XVI w., tym nie mniej z geograficznego punktu widzenia istniały w świadomości Japończyków, aż do XIX w. Owymi regionami, zwanymi obwodami, a w przypadku dosłownego tłumaczenia słowa dō traktami, bądź też drogami były: Tōkaidō, Tōsandō, Hokurikudō, San'indō, San'yōdō, Nankaidō oraz Saikaidō. Ponadto istniał nieoficjalny centralny, stołeczny region Kinai, protoplasta późniejszego Kansai, który jako jedyny na początku składał się z pięciu pierwszych prowincji (kuni), tj. Yamato, Yamashiro, Kawachi, Settsu oraz Izumi. Podział ten pomijał znajdujące się wówczas po za zasięgiem cywilizacji japońskiej Hokkaidō, północną część Honsiu oraz Wyspy Nansei.

Mapa z 1855 r. ukazująca podział Japonii na prowincje

Kodeksy Taihō z 701 i Yōrō z 720 r. zreorganizowały istniejące i powołały w pozostałych regionach wiele nowych prowincji, które z czasem stały się podstawową jednostką podziału administracyjnego Japonii. Ich liczba ulegała zmianie, lecz w okresie Kamakura (XIV w.) ustabilizowała się i aż do 1868 r., a więc restauracji władzy cesarskiej było ich 68. Z kolei korekty granic prowincji miały miejsce w epokach Nara i Meiji, natomiast od opoki Heinan do Edo pozostały niezmienne. W pierwszych wiekach swego istnienia prowincje dzieliły się na dzielnice zwane gun lub kōri. Na czele każdej prowincji stał mianowany przez cesarza gubernator zwany kokushi, a z nastaniem bakufu szoguni powoływali gubernatorów określanych mianem shugo, którzy posiadali większą władzę i byli odpowiedzialni często za wiecej niż jedną prowincję.

Noriyasu z rodu Maeda (1811-1884) był 12 i przedostatnim daimyō najpotężniejszego Księstwa Kaga

Niemniej już w epoce Muromachi,a zwłaszcza w następnej pełnej niepokojów i wojen epoce Azuchi Momoyama ich funkcje zaczęli spełniać potężni i wpływowi, a przy tym posiadający osobiste oddziały samurajów panowie feudalni zwani daimyō. Ciągła rywalizacja między wielkimi rodami i związana z tym niestabilność polityczna szły w parze z ambicjami poszczególnych daimyō, którzy częstokroć dążyli do poszerzania swych włości po za obszar wyznaczony granicami przypadających im prowincji. Z upływem czasu coraz liczniejsze lenna daimyō wyparły de facto podział na 68 prowincji, a co usankcjonował prawnie wielki wódz Toyotomi Hideyoshi ustanawiąjąc han czyli księstwo podstawową jednostką podziału administracyjnego. Prowincje funkcjonowały odtąd jedynie jako swego rodzaju punkt odniesienia pozwalający lepiej orientować się w terenie oraz określić położenie danego miasta, czy też dowolnego z spośród około 300 hanów. Do dnia dzisiejszego formalnie nie został zniesiony podział Japonii na prowincje, których istnienie znajduje odbicie w nazwach obiektów geograficznych czy przedsiębiorstw itp. Podlegający bezpośrednio szogunowi panowie feudalni winni byli przysięgać mu wierność i lojalność , a w okresie władzy Tokugawów dzielili się na spokrewnionych z nimi fudai daimyō oraz tozama daimyō. Nie mniej jednak o pozycji danego hanu, a co za tym idzie jego władcy decydował roczny dochód, którego miarą była jednostka objętości zwana koku. Najbogatszym hanem było położone na granicy dzisiejszych prefektur Ishikawa i Toyama Kaga, którego dochód przekraczał 1 000 000 koku. Księstwa, w których zbiory były mniejsze od 10 000 koku, choć nadal były nazywane hanami to jednak stojący na ich czele władcy tracili tytuły i przywileje należne daimyō oraz nie podlegali bezpośrednio zwierzchnictwu szoguna; nie mieli też prawa budować będących podkreśleniem wysokiego statusu zamków. Aczkolwiek ranga księstwa była określana politycznie w sposób odgórny, tym nie mniej oczekiwano, że han i stojący na jego czele pan zachowają się odpowiednio do nadanej wcześniej klasy i zgromadzą wymaganą ilość koku.

Podział Kraju Wschodzącego Słońca na feudalne księstwa utrzymał się do 1871 r. kiedy zastąpiło je 305 prefektur, które następnie uległy scalaniu. I tak, jeszcze pod koniec tego samego 1871 r. było ich 72; w 1881 37; w 1885 45, a w 1888 r. po dodaniu Hokkaidō i Okinawy ustaliła się aktualna liczba 47 prefektur. W 1907 r. po zwycięskiej wojnie z Rosją Japończycy utworzyli obejmującą południową część wyspy Sachalin prefekturę Karafuto, istniejącą do końca II wojny światowej. Określane wspólnym mianem todōfuken prefektury dzielą się na 43 zwykłe ken, obejmujący Hokkaidō okręg specjalny dō, metropolię Tokio tō oraz 2 prefektury miejskie (Kioto i Osaka), czyli fu. Ponadto część z nich tj. Hokkaidō, Chiba, Tokio, Yamagata, Shimane, Hyogo, Miyazaki, Nagasaki, Kagoshima oraz Okinawa jest podzielona na subprefektury (schichō). Na czele prefektury stoi gubernator, odpowiedzialny przed lokalnym parlamentem. W 1947 r. Prawo o Autonomii Lokalnej przyznało prefekturom większy zakres obowiązków i kompetencji.

Kraj Kwitnącej Wiśni podzielony jest ponadto na 8 nieoficjalnych regionów: Hokkaidō, Tōhoku, Kantō, Chūbu, Kinki (potocznie zwany Kansai), Chūgoku, Sikoku oraz Kiusiu, który obejmuje również prefekturę Okinawa.